Bir zamanlar yaşlı bir adam vardı. Vadesi doldu göçüp gitti bu dünyadan. Günün hangi saati olduğunu tarif etmekten sıkıldım açıkcası. Güneş şöyle afilli bir şekilde doğuyordu yahut hüzün içerisinde boğularak batıyordu umrumda bile değil bu sefer. İnsanlar hep aynı. Mutlu olanlar için iyi,mustuzlar için iğrenç alçak varlıklar. Dokunaklı olaylar, düşündürücü finaller, hafızalara kazınan vay be gibisinden hatıralar. Aşşağı yukarı böyle hissettirecekti galiba benim hikayem. REKLAMI ATLA Devam etmeyecek artık. Bir kitabın sayfalarından kısımlardı bölümlerim. Saçmaydı bunu en iyi ben biliyordum. Bana da yaratıcım yani yine ben söylemiştim. Kitabı yaktık. Küllerini komşuya verdik ihtiyacı vardır belki diye. Artık palyaço yazmayı bırakıyorum. Belki bir süre sonra yazmayı da bırakırım. Şimdilik kafamda güzel olabilecek bazı hikayeler var onları da denedikten sonra sigara yakıp bırakırım galiba. Yazamıyorum Cafer abi diye ağlamak i...