Prvz Gllyv

Değişik bir güne uyanmamıştım yine. Sıradan sıkıcı bir günün aynısının olduğu zamanlar.   Saatlerden benim evde olanı 4:17’i gösteriyordu. İkindiye az kalmış veya azıcık geçmişti. Tam emin değildim. Zaten bununla hiç ilgilenmiyordum. Etrafa bakındım. Yeni bir şey ararmışçasına değil her şeyin aynı olduğunu teyit etmek istermişçesine bir bakış. 7 bira 2 paket çerezle olan mücadelemi kazanmıştım. Cansız içi boş cesekleri masanın üzerinde duruyordu. (Cesek bilerek o şekil yazılmıştır. İ. A’a küçük bir gülümseme anlamında) Gidip televizyonu açtım ve kapattım.  Zamanında saçma bir sebeple almıştım. Yoksa izlemem ben Seda Erol. Cihaz kendini işe yaramaz hissetmesin diye sabahları ve akşamları 4-5 saniyelik açıp kapatırım kendisini. Bütün bu olay ve düşüncelere müteakip mutfağa gittim ve kendime kahve yaptım. Ziyan olmasın diye içtim o kahveyi. ……17 dakika sonra Üzerimi değiştirip dışarı çıktım. Eve en yakın tekele yürüdüm. Sayısını vermek istemediğim ...

Uzun uzun tarifler vermeye gerek yok. Devamlı bir okuyucuysanız ortamın durumunu biliyorsunuzdur. Saatlerden bazıları 20:14’ü gösterirken Ayşe geldi. Yıkılmadım oturuyorum diyebilmek için banka oturdu. Hemen sigarasını çıkarır diye düşündüm ama yanılttı beni. Gök yüzüne baktı bir süre. Gözlerinden damlalarca yaşlar dökülmeye başladı.   Bilmem bilirimsiniz, göz yaşlarının en dokunaklı halidir gök yüzüne bakarak ağlarken dökülenler.   Çaresizliğin son noktasında kendini dipsiz bir kuyuda hissedersin. Gökyüzüne bakarsın çaresizce bu kuyunun dibinden.   İşte tam o sırada acizliğin şerefine dökülmeye başlar damlalar. Belki de sebep hep yukardaymış gibi düşündüğü için insanlık, yukarıya yani ona bakarak ne olur bitsin bu sınav bakışı atıyordur. Damlalar da acındırma aracıdır. Kediyi yolladım Ayşe’nin yanına. Başlarda biraz miyavladı ama sonra gitti. Ayşe kediyi görünce hemen banka davet etti. Biraz hâl hatır filan derken konu konuyu açtı. Hayal kırıklığı...