PALYAÇO 5-bölüm

Değişik bir güne uyanmamıştım yine. Sıradan sıkıcı bir günün aynısının olduğu zamanlar.  Saatlerden benim evde olanı 4:17’i gösteriyordu. İkindiye az kalmış veya azıcık geçmişti. Tam emin değildim. Zaten bununla hiç ilgilenmiyordum.

Etrafa bakındım. Yeni bir şey ararmışçasına değil her şeyin aynı olduğunu teyit etmek istermişçesine bir bakış.

7 bira 2 paket çerezle olan mücadelemi kazanmıştım. Cansız içi boş cesekleri masanın üzerinde duruyordu.

(Cesek bilerek o şekil yazılmıştır. İ. A’a küçük bir gülümseme anlamında)

Gidip televizyonu açtım ve kapattım. 

Zamanında saçma bir sebeple almıştım. Yoksa izlemem ben Seda Erol.

Cihaz kendini işe yaramaz hissetmesin diye sabahları ve akşamları 4-5 saniyelik açıp kapatırım kendisini.

Bütün bu olay ve düşüncelere müteakip mutfağa gittim ve kendime kahve yaptım. Ziyan olmasın diye içtim o kahveyi.

……17 dakika sonra

Üzerimi değiştirip dışarı çıktım. Eve en yakın tekele yürüdüm. Sayısını vermek istemediğim kadar bira aldım.

Yorgun adımlarla eve doğru yürümeye başladım. Yol üzerinde hiçbir yere uğramadan doğruca eve geldim. 

Kapıyı açıp içeri girdim ve kapattım. Dünyayı dışarıda bırakıp salona geçtim.

Etrafı azıcık toplayıp sarı olan bir koltuğa oturdum. Telefonumu sehpanın üzerinden aldım ve H’i aradım.

Bir süre konuştuk. Bir sürü sıkıntılardan bahsetti, hepsine çözüm bulduk beraber. Uygulamak için planlar yaptık.  Sonrasında biraz havadan ve topraktan bahsettik. Gülüştük eğlendik hatta.

Ee dedi sen anlat biraz. Hep ben kendimden bahsettim, birazda sen senin sıkıntılarından bahset.

Benim bir sıkıntım yok ya, ne kadar mutlu olduğumu görmüyor musun diyerek konuyu kapattım. Ardından müsaade isteyip telefonu kapattık. 

Aslında ben uçak moduna aldım.

Uzaklardan bir yerden başıma bir ağrı geldi 4 anda. Hafif, şiddetli olmayan bir baş ağrısı.

 Şiddetlenmeden şu biraları içeyim diye düşünüp içtim.

Yıllar sonra 4. şişeyle mücadelem esnasında dayanamayacak hale geldim. Zira başımın ağrısı şiddetlenmiş ve sabahın 6’sında çalan iğrenç alarm gibi beni rahatsız ediyordu.

Daha fazla dayanamam düşüncesiyle içmeyi bırakıp kalktım. Sehpa ile zor da olsa vedalaşıp yatak olan odaya geçtim.

Sigara ve kül tablamı yatağın baş ucundaki küçük şeyin üzerine bırakıp ışığı kapattım. Bundan mütevellit karanlık kapladı odanın içini. Sokak lambasının oyunbozanlığı dışında herkes herkes kadar karanlıktı.

Yatağıma uzanıp kafamın içine geçtim. T’yi ve S’yi düşündüm.

İkisi için de ayrı ayrı acaba şuan ne yapıyorlar gibi sorular sorup, cevaplarını tahmin etmedim.

Yatağımdan kalkmadan bir sigara yaktım, kül tablasının kenarına bıraktım ve bunları yazdım.

Ardından sigaradan bir nefes daha alıp  yerine bıraktım.

Yan komşunun balkonundan bir kadın sesi geldi. Bir şeyler konuşup kesti sesini.

Bir araba geçti yoldan.

Kül tablasında duran sigaradan yükselen dumana bakıp, HAYAT DA BÖYLE DEĞİL Mİ? diye düşündüm. 13 saniye sonra DEĞİL cevabını verdim.

Bir araba daha geçti.

Sonra kalkıp internete girdim.  İnsanlığın ölümüyle ilgili ne haber var diye baktım. Hiçbir haber yoktu.

Kalkıp gazeteyi aldım inceledim. Orada da yazmamışlardı konuyla ilgili tek satır.

Televizyonu açtım 4 saniyelik. Belki son dakika haberi diye girerler umuduyla ama maalesef.

Peki neden kimse konuyla ilgili tek kelime etmiyordu. Oysa insanlık ölmüştü. Bu büyük bir olaydı.

Neden kimse bunu önemsemiyor, yokmuş gibi davranıyor?

Neden kimse bu acıyla yıkılmıyor, utancından yerin dibine bakmıyordu?

Hiç mi seveni yoktu insanlığın?

Yoksa kimsenin haberi mi yoktu?

Telaşla balkona çıktım ve avazım çıktığı kadar sustum. Cümle alem duysun istiyordum.

İNSANLIK ÖLMÜŞ.