Prvz Gllyv

Yenə o bağ olaydı, yenə yığışaraq siz O bağa köçəydiniz. Biz də muradımızca fələkdən kam alaydıq, Sizə qonşu olaydıq. Yenə o bağ olaydı, səni tez-tez görəydim, Qələmə söz verəydim. Hər gün bir yeni nəğmə, hər gün bir yeni ilham, Yazaydım səhər axşam. Arzuya bax sevgilim, tellərindən incəmi ? Söylə ürəyincəmi ? Yenə o bağ olaydı, yenə sizə gələydik, Danışaydıq, güləydik. Ürkək baxışlarınla, ruhumu dindirəydin, Məni sevindirəydin. Gizli söhbət açaydıq, ruhun ehtiyacından, Qardaşından, bacından. Çəkinərək çox zaman söhbəti dəyişəydin, Mənimlə əyişəydin. Yenə bir vuraydı, qəlbimiz gizli-gizli, Sən ey əsmər bənizli. Bu yaz bir başqa yazdır, bu yaz daha da xoşdur, Vay o qəlbə ki, boşdur! Hər üfüqdə bir həvəs, hər bucaqda bir umud, İnsanlar daha mə’sud. Duyğular daha incə, fikirlər daha dərin, Ürəklər daha sərin. İnsanların vüqarı, tələbi daha yüksək, Yolumuzdan daş, kəsək, Təmizlənmiş bir az da. Ellərin keyfi sazdır, Bu yaz, bir başqa yazdır! Yenə o bağ olaydı, ye...

Dikkat bu bir intihar vakasıdır. Akşam güneşi şiirlerdeki gibiydi. Kızılımsı ve manalı. Cengiz hanımın dediği gibi bir yerlerde kan dökülmüştü. Ortamı bilenler bilir. Sonsuzluğun içerisinde çiçekli böcekli bir çöl. Ortasında ıssız bir bank.   Sıkıntılara gebe. Mehmet gittikten 3 dakika sonra geldi Ayşe. Gözleri kan çanağına dönmüş yüzünde hüzün, aklında kaybediş vardı. Hasret sarıyordu insanlığın etrafını.  Kaçacak yeri kalmamışçasına teslim olmasını ister gibi. Fazla süslü cümleler kurmaya gerek yok. Bir başarısızlık hikayesinin sonunda sınavdan geçememiş birinin acıklısı sonunu anlatacağız zira. Sincap çok ısrar etti abi engel olalım diye.  Hayvan işte salak salak konuşuyordu. Karışmayın oğlum bizler dilsiz şahitleriz diye kızdım hayvan oğlu hayvanlara. Kedi korktu birazcık. Sigaramı ve çayımı alıp Ayşe’yi izlemeye başladım .   Bir insanın yıkıldığını nasıl anlarsınız biliyor musunuz? Omuzları düşmüşse birinin, gözl...

Gerçeklere dayanmayan, eşitlikten uzak, saçma bir distopya. Kimilerinin cennetinin kimilerine cehennem olduğu dönemler. Savaş alanında ölenlere imrenen kolsuzlar, bacaksızlar. Onları yukarıdan bir yerden izleyen ölüler. Diriler her gün helva kavurup yerdi eskiden. Şimdilerde aç, susuz, huzursuz. Bizler genelde alışmak zorunda bırakılırız. Vazgeçmemiz istenir bizden. Zamansız ölümlere mahkûm ediliriz. Büyük duvarların arkasında küçük insanlar oluruz. Komiğimize geldi sabaha karşı ve güldük. Her gün esarete uyanıp, akşamına esaretle beraber aynı yatağa girdiğimiz oluyor. Aşılmaz duvarları aşmayı hayal bile etmeyiz. Kurulu düzenimizin yağında kavrulup, ölüyoruz. Kurallar basit. Sessizce ölüm gününü beklemek. Kıyamet bile kopmaz buralarda. Herkesin kendi küçük kıyameti vardı. Davulcuların tokmak taşıması suç, âşık olmak ayıp, sevmek aptallıktı. İnsanlığı hayata bağlayacak tüm argümanlar yokmuş gibi davranılırdı. Sular altında kalan bir cennetin çocuklarına yap...