Şaapamadık.

Sabahın erken saatlerinin yerine öğlen saatlerini tercih edip uyanmıştım. Farkında değildim olacakların. Öncesi ve sonrasını da ya unutmuş yada önemsemiyordum.

Şık giyinmiş bir adamdım o an.  Ama sadece o an , öncesi ve sonrası belirsiz.

Evden çıkıp yürüdüm biraz. Sonra önüme çıkan ismini uydurmak istemediğim marketten bir paket sigara aldım.

Çıkıp bir sigara yaktım ve tramvay durağına doğru yürüdüm.

Mesafe kısa olduğu için hemencecik vardım. Bir tramvay geldi meçhulden. Geldi ve durdu. Pısss falan diye kapılarını açtı. Binsene yakışıklı gibisinden tekliflerde bulundu ama yarım sigaramı daha bitirmediğim için yarım sigarayı tercih edip binmedim.

Sigara binseydin abi dedi. Yok ya oğlum şimdi seni yarım yolda bırakmayayım diye cevap verdim. Bir sonraki tramvaya binerim diye ekledim üzerine.

Neyse kısıtlı zaman olduğu için hızlı geçişler oldu ve sigara bitdi. Ardından hemencecık bir sonraki tramvay denen toplu taşıma şeysi geldi. Durakta bekleyen 7,5 insan  gibi  bindim ben de. Kızlı erkekli bide.

Binmemek için sebebi olmayanlar binerler.

Tramvay’a bindiğimde ortam çok kalabalıktı. 

Ama o kalabalık içinde onu fark ettim ben. Ardından kısa bir süre sonra da zaten tramvay bizi fark etti.  Bir anda telaşlandı kimsecikler.

Çok önemli bir misafir ağırlayan mekan garsonları misali telaşla etrafı boşaltıp 2’li koltuklardan birini bizim için tahsis ettiler sağ olsunlar.

Yanına yaklaşıp merhaba demeler, oturabilimiyimler filan bunlar kısa olsun diye hızlı geçişle atlatıp bir anda yanında oturmuş ve konuşmanın başlangıcına gelmiştik şükürler olsun.

Yan yana oturmuşuz, tüm kimsecikler bizi dinliyor pür dikkat.

Kafamın içindeler ya sonuçta, ben kontrol ediyorum onları. Döndüm sessiz olun lan dedim susdular hemececik.

Ol deyince oldurabilmek haşa filan olsa da sus deyince susturabiliyordum o an. Öncesi ve sonrasını bilemiyorum Altan

-        - Merhaba

-         -Merhaba nasılsın?

-        - İyiyim ya, iyiyim ben. Üzülmüyorum hiç. Gözüme İsrail’in ülkemizin üzerinde oynamak istediği yöresel bir oyun kaçtı.

-       -  Ben üzülüyorum ama.

-       -  Vallahi mi?

-       -  He vallahi

-         -Nasıl yani?

-       -  Üzülüyorum işte.

-        - Ha sen… şey… cidden?

-         -(Gülümsedi) Evet ciddiyim galiba.

-         -İnanamıyorum şu an… bu bir rüya olmalı.

-        - (Etrafa baktı)  Aynen bence de .

-         -Şu an çok mutlu oluyorum.

-        - Keşke ben de mutlu olabilsem .

-        - Olursun. Olur yani, ederim ben seni mutlu. Hemde çok ederim. Yemin ederim bak.

-        - Sana inanıyorum ben.

-         -Şimdi uyanırım diye çok korkuyorum. Rüya gibi.

-         -Yok merak etme daha var ona.

-         -Nasıl yani?

-        - Boş ver. Ben seni özledim…. Bize bir şans verelim.

-         -Ben de…  Hemde çok özledim. Verelim hemen, bize bir şans verelim.

-         -Elimi tutar ‘mısın?

-         -Tutmamı ister ‘misin?

-         -İsterim. Sen?

-         -Çok isterim.

-         (Gülümsedi ve elini uzattı)

-         -Hadi inelim.

-         -Neden?

-        - Yürüyelim beraber.

-         -Olur.

-         -Gardiyan durdur uşağı inecek var.

-        -(Güldü)

El ele indik o ne idiği belirsiz toplu ulaşım şeysinden.

Yürüdük biraz. Yürürken havadan ve kuraklık olan bölgelerden konuştuk.

Sonra bana döndü ve

- Bilmem bir şeye gidelim mi beraber yemek yeriz.

-  Olur gidelim tabi.

Aklıma bir anda evden çıkarken masanın üstündeki paraları alıp almadığıma dair bir soru eki geldi.  Hemen kontrol etmek için elimi cebime attım ama cebim kapalıydı.

Cebim kapalıydı derken ‘Aradığınız kişiye şu an ulaşılamıyor’ filan gibisinden değil, bas baya cebimin ağzını dikmişlerdi.

Tanrım çıldıracağım ya, uzun zaman sonra her şey bu kadar güzelleşmişken çıkacak bir aksilik hiç etik olmazdı filan gibisinden göndermeler yatım. 

Deniyordum, uğraşıyordum ama bir türlü elimi cebime sokamıyordum.  

Son bir gayretle elimi cebime doğru götürüp gözlerimi kapattım. Başarmıştım sonunda elim cebimdeydi. Paralar da yerinde. Çok rahatladım ve gözlerimi açtım.

Kahverengiydi etraf. Bizim koltuğa ne kadarda benziyordu falan derken.

Fark ettiğimde çok üzüldüm gerçekten. Büyük bir hayal kırıklığıydı.

Bu rüyaları filan kim şaapıyorsa yaptığı çok ayıp. İnsanların duygularıyla böyle oynanmaz.