Sabahın ilk ışıkları mı uyandırdı insanlığı yoksa açık pencereden giren soğuk esintiler mi bilinmiyordu. Bir şekilde uyandı birileri. Şaşkınlık içerisinde izledi etrafı. Anlamaya çalıştı bilmediği bir yerde uyanan biri edasıyla.
Ben buraya nasıl geldim gibisinden düşünceler....
Yazmak istiyorum diye fısıldadı gömülü yazar torağın altından. Kimseler duymadı sesini.
Erkenden, gözleri ayların uykusuzluğundan kan çanağına dönmüş tembel buz gibi havada işe kalktı gitti.
Cahillerin arasında kalıp cahilce konuşmaya çalıştı hiçbirşey bilmediğini bilen lavuk.
Tek başına kalmanın verdiği o saçmalığı özlüyordu hain.
Bütün tanrılar inadına yaşatacak bu diyerekten ölüm meleklerini göndermiyordu kanlar içinde yatan ceset için.
Bazen bir fikir..... tekrar dene diye rahatsız ediyordu gerizekalıyı.
Canına tak ediyordu sürekli mazlumun.
Cezasını fazla buluyordu mahkum.
Bir bileklik vardı bileğinde, sürekli bakıp orada mı diye kontrol ediyordu yalancı.
Vazgeçilmişliği hazmedemiyordu vazgeçilen.
Unutulmak yüreğini sızlatıyordu unutulmuşun.
Neden lan diye haykırıyordu insanlık.
Hepsini bir vücutta topladı zalim bir Tanrı. Yazması yasak bir yazar, tembel, lavuk, hain, ceset, gerizekalı, mazlum, mahkum, yalancı, vazgeçilen, unutulmuş, insanlık diye bir ucube bıraktı boşluğa. Ve sanki onu lanetlercesine bağırdı. YAŞA......
3. bir şans verildi. istemeden kabul ettim.........
Yorumlar
Yorum Gönder