PALYAÇO 1-bölüm

İkiz değildik ama ikiz gibiydik abimle. Onu bir sene geç okula yazdırdılar ben ona yetişeyim diye, ama çabalar boşa gitti ve ben ona hiç yetişemedim. Farklı yollardaydık zira. Ne kadar saçma farklı yollardaki yolculardan yarışma düzenlemek.

Abim iyiydi hep. Övgüler yağardı üzerine pohpohlayıcı bulutlardan.

Takdirlerini okul zamanında belgeletip, eve getirirdi.

Bunun yanında ben saçma bir seçenektim ailem için. Onlar farklılıklara açık olmadıkları için hep bana bakınca, abimde  kullandıkları malzemenin aynısının başarısızlığını görürlerdi. 

Babam bana bırak adam olmayı, vali bile olamazsın der gibi bakardı hep.

Bundan mütevellit şimdilerde kıskanırım abimi bazen. Ben otobüse yetişmeye çalışırken yanımdan geçen jeeplerde hep o varmış gibi hissederim.  

Hiç içmez abim, sigara bağımlısı da değil. Eksik gibi fazlalıkları var. 

Kime göre fazla ulan!

Tabi abimden bahseden bir hikayeyle karşı karşıya olmadığınız için konuyu kapatacağım ama arabası harbiden ciks!

Gelelim hikâyeye:

Hikâyenin tamamı saçmalıklardan oluşuyor, insanların nazarında. Sonundaki tek sürpriz, ben ölüyorum. Tüm heyecanı kaçmıştır umarım.  Bu öyle bir çırpıda okunacak soluk soluğa bir hikaye olsun itemiyorum ben. Tek derdim 47 bin dolar para kazanmak değil.

Hukuk okuyup, hâkim olmamı istediler benden. Saçmalık resmen. Filler uçamaz ki, etik değil bence.

Ben mesleki seçimimi yapıp, palyaço oldum.

Güldüremiyorum belki ama oyalıyorum.

Haram gecelerin sarhoş muhabirinin sunduğu haberlerdeki arkada saçmalık yapan adam gibi yaşıyorum.

Aşk hayatıma gelecek olursak haber verin ineyim. 

Güzelce aşık olmuştum bir keresinde. Sonrası malum, ayrılık da sevdaya katil.

Kavuşamadık, kavuşsak ne olurdu bilmem ama bildiğim tek şey var o da, bir bilim adamı vardı onun hiçbir şey bilmediğini bilmek. Nasıl bir geri zekâlıysa artık.

Güzel bir kızın anca uzun boylu ve kaslı bir Ferhat’ı mı olurdu? Hayatın kuralı mı buydu? Yoksa bunlar sadece bir sakız reklamından mı ibaretti?

Tüm bunlar ve daha fazlası sadece 25 kuruş. Aç bir falım rahatla, neler oluyor bak hayatta.

Geçenlerde bir kalp krizi sonucu babamı kaybettim. Abim doğal olarak çok ağladı. 

Cenazeye gelen insanlar abim için ‘ah garibim babasını ne çok severdi’ gibisinden övgülerle onu hayırlı evlat yapıp yüceltmişlerdi.

Ben………………..

Abim mezarının başında babamla konuştu son kez ‘Sensiz ben ne yaparım, kim bana destek olacak’ diye sitem etti. Sonra eşi geldi yanına, sarıldılar. Ona destek oldu. 

Babamı soğuk bir mezara koyup evlere dağıldık.

Ben eve geldiğimde saate bakmadım. Hala donuk bir vaziyetteydim.

Yatağıma girip, ‘gecenin bir vakti uyanıp, odanın soğukluğuyla babam o soğuk mezarda ne yapıyordur’ diye düşünerek ağlamak için uyudum.

Ardından olaylar gelişti ve sabaha kadar balkonda soğukta oturup, 14 tane sigara içmiş gibi oldum. 

Devam edecek mi?